Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016



γαπάω τ᾿ τι θλιμμένο στν κόσμο.
Τ θολ τ ματάκια, τος ρρώστους νθρώπους,
τ ξερ γυμν δέντρα κα τ ρημα πάρκα,
τς νεκρς πολιτεες, τος τρισκότεινους τόπους.

 Τος σκυφτος δοιπόρους πο μ᾿ να δισάκι
γι μία πολιτεία μακρυν ξεκιννε,
τος τυφλος μουσικος τν πολύβουων δρόμων,
τος φτωχούς, τος λτες, ατος πο πειννε.

 Τ χλωμ τ κορίτσια πο πάντα προσμένουν
τν ππότην πο εδαν μία βραδι στ᾿ νειρό τους,
ν φαν π᾿ τ βάθη το πέραντου δρόμου.
Τος κοιμώμενους κύκνους πάνω στ᾿ σπρόφτερό τους.

 Τ καράβια πο φεύγουν γι καινούρια ταξίδια
κα δν ξέρουν καλ -ν ποτ θ γυρίσουν πίσω
γαπάω, κα θά θελα μαζί τους ν πάω
κι οτε πι ν γυρίσω.

 γαπάω τς κλαμμένες ραες γυνακες
πο κυττνε μακριά,πο κυττνε θλιμμένα ...
γαπάω σ τοτον τν κόσμο -,τι κλαίει
γιατ μοιάζει μ᾿ μένα.



Νίκος Καββαδίας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου